Leczenie II. Rola radioterapii w leczeniu chorych na raka trzonu macicy
Afiliacja i adres do korespondencji

1 Zakład Teleradioterapii Centrum Onkologii – Instytutu im. M. Skłodowskiej-Curie w Warszawie.
Kierownik Zakładu: prof. dr hab. n. med. Krzysztof Bujko
2 Klinika Nowotworów Narządów Płciowych Kobiecych Centrum Onkologii – Instytutu im. M. Skłodowskiej-Curie w Warszawie.
Kierownik Kliniki: prof. dr hab. n. med. Mariusz Bidziński
3 Zakład Brachyterapii Centrum Onkologii – Instytutu im. M. Skłodowskiej-Curie w Warszawie.
Kierownik Zakładu: dr n. med. Jarosław Łyczek

GIN ONKOL, 2009, 7 (1), p. 44-48
Dla tego artykułu nie dodano pliku PDF.
STRESZCZENIE

Współczesne leczenie chorych na raka trzonu macicy (RTM) polega na kojarzeniu metod leczenia, wśród których chirurgia ma znaczenie pierwszoplanowe. Radioterapia może być stosowana jako metoda samodzielna lub w skojarzeniu z chirurgią. Samodzielną radioterapię stosuje się w przypadkach przeciwwskazań do leczenia chirurgicznego. W radioterapii w zależności od sytuacji klinicznych stosuje się brachyterapię i/lub napromienianie wiązkami z zewnątrz. W brachyterapii stosowane są izotopy cezu (Cs-137) o niskiej i średniej mocy dawki (LDR/MDR) oraz irydu (Ir-192) o wysokiej mocy dawki (HDR). Dawki całkowite z teleterapii to 45-50,4 Gy frakcjonowane po 1,8-2,0 Gy na obszar miednicy. W przypadku zajęcia węzłów chłonnych okołoaortalnych stosuje się dawki 45 Gy frakcjonowane 1,5 do 1,8 Gy. Przy zajętych makroskopowo węzłach chłonnych w badaniu KT dawki podwyższa się do 60-64 Gy. W brachyterapii dawki całkowite przy zastosowaniu Cs-137 wynoszą 40-45 Gy, a przy stosowaniu źródeł irydowych (HDR) – 20-24 Gy w 4-6 frakcjach w odstępach tygodniowych. Współcześnie rzadko kojarzy się w leczeniu uzupełniającym brachyterapię z teleterapią, gdyż połączenie obu metod nie poprawia wyników leczenia, natomiast generuje wyższy odsetek późnych powikłań.

Słowa kluczowe: rak trzonu macicy, brachyterapia, teleradioterapia, dawki całkowite