Diagnostyka i leczenie neuroendokrynnych raków szyjki macicy – doświadczenia własne i przegląd piśmiennictwa
Afiliacja i adres do korespondencji

1 Klinika Nowotworów Narządów Płciowych Kobiecych, Centrum Onkologii – Instytut im. M. Skłodowskiej-Curie w Warszawie.
Kierownik Kliniki: doc. dr hab. n. med. M. Bidziński
2 Zakład Patomorfologii CSK MSWiA, Warszawa.
Kierownik Zakładu: doc. dr hab. n. med. A. Nasierowska-Guttmejer
3 Pracownia Medycyny Nuklearnej Zakładu Diagnostyki Radiologicznej CSK MSWiA w Warszawie.
Kierownik Zakładu: prof. dr hab. n. med. J. Walecki
4 Zakład Patomorfologii, Centrum Onkologii – Instytut im. M. Skłodowskiej-Curie w Warszawie.
Kierownik Zakładu: prof. dr hab. n. med. W. Olszewski
Correspondence to: Mariusz Bidziński, Centrum Onkologii – Instytut im. M. Skłodowskiej-Curie w Warszawie,
Klinika Nowotworów Narządów Płciowych Kobiecych, ul. Roentgena 5, 02-781 Warszawa, e-mail: mbidzinski@coi.waw.pl
Source of financing: Department own sources

GIN ONKOL 2007, 5 (1), p. 6-14
STRESZCZENIE

Cel badania: Neuroendokrynne raki szyjki macicy stanowią bardzo poważne wyzwanie zarówno terapeutyczne, jak i diagnostyczne. Przez wiele lat nie odróżniano tych nowotworów od raków drobnokomórkowych. Wiadomym było, że raki te gorzej rokują, a terapia, pomimo kojarzenia szeregu metod leczniczych, w efekcie nie przynosiła zamierzonego skutku. Materiał i metody: Spośród 14 raków drobnokomórkowych w wyniku retrospektywnej analizy z zastosowaniem barwień na synaptofizynę i chromograninę A oraz oceny aktywności proliferacyjnej komórek przy zastosowaniu przeciwciała MIB1 wybrano 5 guzów, które spełniały kryteria nowotworów neuroendokrynnych i przeanalizowano przebieg kliniczny u tych chorych. Wyniki: Wszystkie pacjentki miały rozpoznaną chorobę w I stopniu zaawansowania klinicznego wg FIGO. Leczenie polegało na rozszerzonym usunięciu macicy sposobem Wertheima-Meigsa oraz zastosowaniu uzupełniającej radiochemioterapii. U 2 chorych (40%) w krótkim okresie – do 16 miesięcy po leczeniu pierwotnym, stwierdzono niepowodzenie leczenia. Jedna pacjentka zmarła z powodu przerzutów do wątroby, zaś u drugiej po nieskutecznej chemioterapii wdrożono leczenie z zastosowaniem receptorów somatostatyny. Wnioski: Niskodojrzałe lub drobnokomórkowe raki szyjki macicy wymagają diagnostyki w kierunku raka neuroendokrynnego i potwierdzenia tego faktu badaniami immunohistochemicznymi. W leczeniu tych nowotworów należy wykorzystywać nowoczesne techniki zarówno chemioterapii, jak i (w wybranych przypadkach) terapię izotopową znakowanymi analogami somatostatyny. Leczenie analogami somatostatyny jest zarezerwowane dla tych chorych, u których stwierdza się ekspresję receptora somatostatynowego na powierzchni komórek raka.

Słowa kluczowe: neuroendokrynny rak szyjki macicy, analogi somatostatyny, synaptofizyna, chromogranina A