Ocena tolerancji leczenia napromienianiem chorych na raka szyjki macicy w II i III stopniu zaawansowania klinicznego według FIGO w zależności od metody brachyterapii i rodzaju zastosowanego pierwiastka radioaktywnego
Afiliacja i adres do korespondencji

1 Oddział Onkologii Ginekologicznej Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej.
Ordynator: dr n. med. E. Kutarska
2 Katedra i Klinika Onkologii AM w Lublinie. Kierownik: prof. nadzw. dr hab. n. med. M. Mazurkiewicz
Correspondence to: dr n. med. Dariusz Kieszko, Oddział Onkologii Ginekologicznej Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej, ul. K. Jaczewskiego 7, 20-090 Lublin.
Source of financing: Department own sources

GIN ONKOL, 2005, 3 (1), p. 22-32
STRESZCZENIE

Wstęp: Niekorzystnym zjawiskiem towarzyszącym radioterapii raka szyjki macicy są odczyny popromienne, zwłaszcza pęcherza moczowego i jelita grubego. Cel pracy: Celem pracy była ocena częstości występowania i stopnia nasilenia odczynów popromiennych wczesnych i późnych w zależności od rodzaju pierwiastka promieniotwórczego i metody brachyterapii zastosowanej w radykalnym napromienianiu raka szyjki macicy. Materiał i metoda: Analizą retrospektywną objęto 314 kobiet leczonych napromienianiem z powodu raka szyjki macicy w II i III stopniu zaawansowania klinicznego wg FIGO w Centrum Onkologii Ziemi Lubelskiej. Wyodrębniono dwie grupy chorych. Grupa I – liczyła 148 kobiet leczonych w latach 1990–1992, u których brachyterapię przeprowadzono za pomocą ręcznego afterloadingu, stosując rad lub rad i cez jako źródło promieniowania. Grupa II – liczyła 166 kobiet leczonych w latach 1994–1996, u których stosowano automatyczny afterloading z użyciem cezu. Wyniki: Odsetek stwierdzonych odczynów wczesnych ze strony pęcherza moczowego i odbytnicy w obu grupach chorych był zbliżony i wynosił: 43,92% w grupie I i 45,78% w grupie II. Obserwowana różnica nie była istotna statystycznie (p=0,82). Okazało się, że odczyn wczesny w obu porównywanych grupach pacjentów istotnie częściej dotyczył odbytnicy aniżeli pęcherza moczowego (p<0,0001). Stwierdzono istotnie częstsze występowanie odczynów późnych wśród kobiet z grupy I. Późny odczyn popromienny odnotowano u 34,46% chorych grupy I i zaledwie u 16,27% chorych grupy II. Obserwowana różnica była wysoce istotna statystycznie (p=0,00033). Podsumowanie: Metoda automatycznego afterloadingu z użyciem cezu w brachyterapii jest metodą bezpieczniejszą i obciążoną mniejszym ryzykiem wystąpienia odczynów późnych niż metodą ręcznego afterloadingu z użyciem radu.

Słowa kluczowe: rak szyjki macicy, brachyterapia LDR, radioterapia, wczesne i późne powikłania popromienne